นครศักดิ์สิทธิ์แห่งแคนดี

ลังกา เพชรเม็ดงามแห่งมหาสมุทรอินเดีย

พร้อมรอผู้คนมาช่วยเจียระไน ร่วมสืบหาร่องรอยอารยะธรรม เผ่าสิงหล ค้นหาเรื่องราวพระพุทธศาสนา ตามรอยพระศาสดา นำพาชมเมืองเก่าแก่มรดกโลก 2,000 ปี กราบไว้เจดีย์พระบรมธาตุ...อันที่จริง ไทยกับศรีลังกา มีประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันเป็นพิเศษอย่างต่อเนื่องยาวนานย้อนหลังไปถึงราว 800 ปีพุทธศาสนา อันเป็นศาสนาประจำชาติของเรา แม้จะสถาปนาขึ้นในแดนดินชมพูทวีป ทว่าการหยั่งรากธรรม คำสอนซึ่งเริ่มต้นขึ้นในแผ่นดินไทยนั้น เรารับตรงมาจาก ศรีลังกา ซึ่งปรากฏหลักฐานทางพงศาวดาร ระบุว่า ศตวรรษที่ 12 พระเจ้าจันทร์ภาณุ เจ้าเมืองนครศรีธรรมราช ส่งคณะฑูตเดินทางไป ศรีลังกา เพื่อนิมนต์พระภิกษุมาเจริญพุทธศาสนายังเมืองนครณ ก่อนจะเผยแพร่สู่อาณาจักรสุโขทัย... และนี่คือปฐมที่มาของการเรียกพุทธศาสนาโดยรวมในบ้านเราว่า “ลังกาวงศ์”

กำหนดการเดินทาง                       11 - 16 มิถุนายน / 15 - 20 กรกฎาคม 2554 

วันแรก           กรุงเทพฯ – โคลอมโบ

20:55 น.        พร้อมคณะที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ชั้น 4 ประตูทางออกหมายเลข 9 สายการบิน Sri lankaAirline, ROW T, เจ้าหน้าที่บริษัท ........................คอยต้อนรับพร้อมอำนวยความสะดวกก่อนเดินทาง.

22:50 น.        ออกเดินทางจากกรุงเทพฯ โดยสายการบิน Sri lanka Airline เที่ยวบินที่ UL 425 (ใช้เวลาเดินทางประมาณ 3.30 ชม.) (เวลาท้องถิ่น ช้ากว่าประเทศไทย 1.30 ชม.)

23:15 น.        ถึง สนามบิน โคลอมโบ บันดารานัยเก (ColomboBandaranayike International Airport) เมืองโคลอมโบ (Colombo) ประเทศศรีลังกา หลังผ่านพิธีการตรวจคนเข้าเมืองเรียบร้อยแล้ว นำท่าน สู่เมือง เนกอมโบ

เข้าที่พัก Dinner (1) and Overnight at The Beach Hotel Negombo

อิสระพักผ่อนตามอัธยาศัย

วันสอง           โคลอมโบ – อนุราธปุระ

อรุณสวัสดิ์ยามเช้า...................เมืองโคลอมโบ นครหลวงของศรีลังกา เป็นศูนย์กลางความเจริญในด้านต่างๆ ตั้งอยู่ริมทะเล ห่างจากแผ่นดินใหญ่ 40 ไมล์ ทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะลังกา นอกจากเป็นศูนย์กลางการปกครองแล้ว ยังเป็นศูนย์กลางการค้าระหว่างประเทศ ที่สำคัญ

07:00 น.        รับประทานอาหารเช้า ณ ห้องอาหารภายในโรงแรม (2)

08:00 น.        นำท่านเดินทางสู่ อนุราธปุระ (Anuradhapura) เมืองปฐมราชธานี ระยะทางประมาณ 207กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางประมาณ 3 ชม. อนุราธปุระเป็นราชธานี ตลอดยุคสมัยยาวนานกว่า 10 ศตวรรษ ล้วนผูกศรัทธามั่นอยู่กับพุทธศาสนา ฉะนั้นทั่วพื้นที่อันกว้างใหญ่ จึงเต็มไปด้วยโบราณศาสนสถานสำคัญ ๆ เกือบทั่วทั้งเมือง

12.00 น.         รับประทานอาหารกลางวัน (3)

13:00 น.        จากนั้นนำชม เมืองอนุราธปุระ นำชม เจดีย์ถูปาราม เจดีย์พุทธศาสนาองค์แรกที่สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 300 เป็นเจดีย์ที่เก่าแก่ที่สุดในเกาะลังกา ซึ่งประดิษ ฐานกระดูกพระรากขวัญ (ไหปลาร้า) เบื้องขวาของพระพุทธองค์ จากนั้น นำนมัสการ ต้นพระศรีมหาโพธิ์ ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เพราะเชื่อกันว่าเป็นหน่อต้นพระศรีมหาโพธิ์ จากพุทธคยาประเทศอินเดีย ถูกนำมาใน พ.ศ.235 นำชม โลหะปราสาท ซึ่งเป็น 1 ใน 3 แห่งของโลก อายุกว่า 2,100 ปี แห่งแรกอยู่ที่อินเดีย แห่งที่สอง อยู่ในศรีลังกา และแห่งสุดท้ายอยู่ที่ วัดราชนัดดา กรุงเทพฯ. นำชม เจดีย์รุวันเวลิ เป็นเจดีย์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองอนุราธปุระ เคยเป็นที่ตั้งขอสำนักมหาวิหาร อันเป็นสำนักสงฆ์ที่สำคัญของศรีลังกามาแต่ก่อน จากนั้นนำชม เจดีย์อภัยคีรี ตั้งอยู่ใน วัดอภัยคีรีวิหาร และเจดีย์เชตวัน จากนั้น นำชม วิหารอิสุรุมุณิยะ วัดในพระพุทธศาสนา สถานที่ประดิษฐานรอยพระบาท ต้นพระศรีมหาโพธิ์ และประติมากรรมสลักหิน“คู่รัก” อันโด่งดัง

19:00 น.        นำท่านกลับสู่ที่พัก, Dinner (4) and Overnight at Ceylon Continental

เมืองตักสิลา

ตักศิลา ศูนย์กลางของศิลปวิชาการก่อนพุทธกาล

ตักศิลา (Taxila) เป็นชื่อเมืองอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐปัญจาบ เป็นมหาวิทยาลัยและเป็นศูนย์กลางของศิลปวิชาการ ในอดีตของอินเดียตั้งแต่ก่อนพุทธกาลมีสำนักอาจารย์ทิศาปาติโมกข์ สั่งสอนศิลปวิทยาต่างๆ แก่ศิษย์ที่มาเล่าเรียนในแถบดินแดนชมพูทวีปบุคคลสำคัญและมีชื่อเสียงหลายท่านที่สำเร็จการศึกษาจากที่แห่งนี้ อาทิเช่น เช่น พระเจ้าปเสนทิโกศล หมอชีวกโกมารภัจจ์ และองคุลีมาล




ปัจจุบันนี้ตักศิลาอยู่ในเขตประเทศปากีสถาน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงอิสลามาบัด คงเหลือแต่ซากเมืองให้ได้เห็น


มีสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญคือ พิพิธภัณฑ์ตักศิลา ซึ่งได้เก็บรวบรวมหลักฐานเกี่ยวกับความเป็นอยู่และภูมิปัญญาของชาวตักศิลายุคต่างๆ เอาไว้อย่างเป็นระบบระเบียบ รวมถึง ซากสถูปเจดีย์ วัดวาอาราม แลปฏิมากรรม แบบศิลปะคันธาระ จำนวนมาก อันเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของผู้คนจนรัฐบาลปากีสถานได้อนุรักษ์ไว้เป็นโบราณสถานภายใต้การสนับสนุนขององค์การยูเนสโก



เมืองตักศิลาถือกำเนิดขึ้นตั้งแต่ดึกดำบรรพ์เป็นนครหลวงแห่งแคว้นคันธาระ เป็นหนึ่งในบรรดา 16 แคว้นของชมพูทวีป ที่สถาปนาขึ้นโดยชาวอารยันมีพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำแคว้นและรุ่งเรืองมานับพันปี ก่อนพุทธกาลนั้นมีความรุ่งเรืองถึงขีดสุดในสมัยของพระเจ้าอโศกมหาราช พระองค์ได้สร้างตักศิลาให้มีชื่อเสียงกิตติศัพท์ขจรขจายไปทั่วพร้อมๆ กับการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา

ต่อมาตักศิลาก็ต้องตกอยู่ภายใต้อารยธรรมอีกมากมายต่อๆ มา เช่น อารยธรรมกรีก โดยพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช และอารยธรรมฮินดูอีกหลายราชวงศ์ แต่กระนั้นเลย ตักศิลาก็ยังแสดงความเจิดจรัสแห่งพระพุทธศาสนา



ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ชนชาติเฮพธาไลต์ (Hephthalite) ได้ยกทัพมาตีอินเดียและทำลายพระพุทธศาสนา ทำให้เมืองตักศิลาพินาศสาบสูญแต่บัดนั้น


ภาพ http://www.bbc.com/travel/gallery/20110701-lost-cities
ที่มา http://th.wikipedia.org/wiki/ตักศิลา

Tags:

สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้

สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้

    สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ คือมหาสุสานของจักรพรรดิจีน จิ๋นซีฮ่องเต้ (ฉินสื่อหวงตี้) แห่งราชวงศ์ฉิน  อยู่ที่เชิงเขาหลีซัน ตั้งอยู่ที่ตำบลหลินถง ห่างจากเมืองซีอาน มณฑลฉ่านซี ประเทศจีน ปัจจุบันสุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ.1987 และถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันดับหนึ่งของเมืองซีอาน

    ตามประวัติ สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้เริ่มก่อสร้างในสมัยจิ๋นซีฮ่องเต้ ใช้ระยะเวลาก่อสร้างประมาณ 38 ปี ตั้งแต่ปี 246 - 208 ก่อนคริสตกาล ซึ่งอาณาเขตพื้นที่ของสุสานรวมทั้งสิ้น 2,180 ตร.กม. แบ่งออกเป็นพระราชฐานชั้นในและพระราชฐานชั้นนอก ภายในสุสานใช้บรรจุพระบรมศพของจิ๋นซีฮ่องเต้ ทรัพย์สมบัติต่าง ๆ ตลอดจนกองกำลังทหาร นางสนมและนางกำนัล รถม้าและขุนพลทหาร ที่สร้างมาจากดินเผา จำนวนมาก เพื่อเป็นตัวแทนของข้าราชบริพารในการร่วมเดินทางไปยังปรโลกของจิ๋นซีฮ่องเต้

     โครงสร้างและสถาปัตยกรรมโดยรวมของสุสาน มีพื้นที่เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีความลึกเฉลี่ย 35 เมตร กว้าง 145 เมตร และ ยาว 170 เมตร สำหรับห้องบรรจุพระบรมศพอยู่จุดกึ่งกลางของสุสาน มีความสูง 15 เมตร มีขนาดพื้นที่และความใหญ่โตมโหฬาร สำหรับภายใน ในส่วนที่ก่อสร้างจากหินนั้นยังคงได้รับการปิดผนึกอย่างดีโดยคงสภาพเดิมเอาไว้ และไม่เคยผ่านการขุดและรื้อทำลายมาก่อน โดยโครงสร้างของสุสานดังกล่าว มีรูปแบบโครงสร้างและการจัดสร้างที่มีความสลับซับซ้อน ขนาดของสุสานมีขนาดมหึมา ยิ่งใหญ่สมพระเกียรติของจักรพรรดิจีนผู้รวบรวมประเทศจีนให้เป็นปึกแผ่น

     สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ได้ค้นพบโดยบังเอิญเมื่อ 29 มีนาคม พ.ศ. 2517 โดยชาวนาในหมู่บ้านซีหยาง ในขณะที่ขุดดินเพื่อทำบ่อน้ำ บริเวณเชิงเขาหลีซาน ห่างจากตัวเมืองซีอาน ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 35 กม. โดยในระหว่างที่ขุดนั้น ก็บังเอิญพบกับซากของทหารดินเผา ที่ทราบภายหลังว่ามีอายุมากกว่า 2,000 ปี ปัจจุบันรัฐบาลจีนขุดค้นพบวัตถุโบราณที่เป็นกองทัพทหารดินเผา สรรพาวุธ รถม้าและม้าศึก จำนวนทั้งสิ้นกว่า 7,400 ชิ้น ภายในบริเวณพื้นที่หลุมสุสานกว่า 25,000 ตร.ม. มีการคาดคะเนว่าอาณาเขตของสุสานจิ๋นซีฮ่องเต้จะมีพื้นที่มากกว่า 2,180 ตร.กม. สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ได้รับการคัดเลือกให้เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมในปี พ.ศ. 2530
 

หมู่บ้านประวัติศาสตร์ของเกาหลี

     ตรงบริเวณทางเข้าบ้านจะมีศาลเจ้าและโรงสีข้าวที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ให้อยู่ในสภาพดี ตรงกันข้ามกับทัศนียภาพชนบทอันเขียวขจี คือบ้านแปดสิบหกหลังที่ปลูกเคียงข้างกันเป็นที่อยู่อาศัยของชนชั้นสูงและบ้านหลังคาจากอันเก่าคร่ำคร่า ทั้งหมดถูกห้อมล้อมด้วยลำธาร

สุสานหลวงราชวงศ์โซซอน

เขตประวัติศาสตร์กยองจู

อาณาบริเวณ สุสานโกดูรยอ

วัชระ:
อาณาจักรโกคูรยอ
           อาณาจักรโกคูรยอ  เกาหลี: 고구려 , ฮันจา: 高句麗, Goguryeo or Koguryŏ, 37ปีก่อนค.ศ. - ค.ศ. 668) เป็นอาณาจักรเกาหลีโบราณ ปัจจุบัน ดินแดนส่วนใหญ่อยู่ใน เกาหลีเหนือ และคาบสมุทรเหลียวตงของ จีน อาณาจักรนี้ถูกสถาปนาโดย พระเจ้าดงเมียงยอง ราชวงศ์นี้มีอาณาเขตตั้งแต่เกาหลีเหนือปัจจุบันแมนจูเรียถึงรัสเซียบางส่วนเป็นราชวงศ์แรก ที่ถูกบันทึกหลักฐานราชวงศ์นี้มีกษัตริย์ที่เป็นมหาราชองค์แรกของเกาหลีคือ พระเจ้ากวางแกโตมหาราช กษัตริย์องค์ที่ 19 ของราชวงศ์ทรงเก่งทั้งเรื่องรบและเรื่องรักทรงขยายพระราชอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวางต่อมาอาณาจักรนี้เริ่มมีปัญหารบรากับอาณาจักรแพคเจและอาณาจักรชิลลา ในสมัยราชวงศ์ถัง (618-907) ในขณะนั้นตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิถังเกาจง (หลี่จื้อ) จักรพรรดิองค์ที่3ประมาณปีค.ศ. 660ต่อมาสมัยกษัตริย์องค์ที่ 28 ของราชวงศ์ก็ถูกพวกชิลลาตีแตกและรวบรวมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรทำให้อาณาจักรโกคูรยอที่ปกครองมายาวนานกว่า 600 ปีก็สิ้นสุดลง
             เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโกคูรยอโบราณ เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโกคูรยอโบราณ (จีนตัวย่อ: 高句丽王城、王陵及贵族墓葬) คือแหล่งมรดกโลกที่ประกอบด้วยแหล่งโบราณคดีในเมือง 3 เมือง ได้แก่ เมืองอู๋หนิ่ว ในมณฑลเหลียวหนิง เมืองกั๋วเน่ย (กุงแนซง - ตามภาษาเกาหลี) และหวันตู (ฮวันโด - ตามภาษาเกาหลี) ในมณฑลจี๋หลิน และสุสานอีก 40 แห่ง ซึ่งเป็นของราชวงศ์ 14 แห่ง และขุนนาง 26 แห่ง ทั้งหมดแสดงถึงร่องรอยวัฒนธรรมโกคูรยซึ่งได้มีอำนาจเหนือบางส่วนของภาคตะวัน ออกเฉียงเหนือของจีนและคาบสมุทรเกาหลีในช่วง 277 ปีก่อน ค.ศ. จนถึง ปี ค.ศ. ที่ 668
             แหล่งโบราณคดีในเมืองอู๋หนิ่วได้ทำการขุดค้นไปเพียงเล็กน้อย ส่วนเมืองกั๋วเน่ย ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองจี๋หนิงในปัจจุบันนั้นได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงรอง หลังจากเมืองหลวงของโกคูรยอได้ย้ายไปตั้งที่กรุงเปียงยาง และสำหรับเมืองหวันตู หนึ่งในเมืองหลวงของอาณาจักรโกคูรยอนั้น ได้มีร่องรอยของพระราชวังและสุสานจำนวนกว่า 37 แห่ง
             สมัยจักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ ปีที่ 2 แห่งรัชกาลเจี้ยนเจา (ราว 37 ปี ก่อนคริสต์ศักราช) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก(202 ก่อนคริสต์ศักราช - ค.ศ.25) บรรพบุรุษชาวเกาหลีได้แผ้วถางสร้างเมืองขึ้นที่บริเวณอำเภอเกาโกวหลี (ปัจจุบันคือ อ.ซินปิน ในมณฑลเหลียวหนิงของจีน) หลังจากนั้นก็สถาปนาเมืองหลวงและขยายอำนาจจนมีอาณาเขตกว้างขวางไปทั่ว ตามที่รู้จักกันในชื่อ ‘อาณาจักรโคคูเรียว’
             ยุคที่รุ่งเรืองที่สุดของอาณาจักร โคคูเรียว(อาณาจักรโกคูรยอ)หรือเกาโกวหลี ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 ได้แผ่อำนาจครอบคลุมภาคตะวันออกของมณฑลจี๋หลิน ตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเหลียวหนิง จนถึงดินแดนทางตอนเหนือของคาบสมุทรเกาหลีในปัจจุบัน อาณาจักรโคคูเรียวมีกษัตริย์ปกครองรวมทั้งสิ้น 28 รัชกาล* ระยะเวลาอันรุ่งเรืองจนถึงยุคเสื่อมอยู่ในช่วงเดียวกับราชวงศ์ฮั่นตะวันตกจนถึงราชวงศ์ถัง(ค.ศ.618-907)ของจีน รวมระยะเวลาราว 705 ปี
             ที่ตั้งและอาณาเขต เมืองเก่าแห่งอาณาจักรโคคูเรียว(อาณาจักรโกคูรยอ)ตั้งอยู่บนเขาอู๋หนี่ว์ซัน(五女山) ที่คาบเกี่ยวระหว่างพื้นที่อำเภอซินปิน(新宾县) และอำเภอปกครองตนเองของชนชาติแมนจู หวนเหริน(桓仁县) ในมณฑลเหลียวหนิง มาจนถึงเมืองจี๋อัน(集安市) ในมณฑลจี๋หลิน เป็นอาณาบริเวณของเมืองเก่าอู๋หนี่ว์ซันซันเฉิง เมืองเก่ากั๋วเน่ยเฉิง เมืองเก่าหวันตูซันเฉิง โบราณสถานสุสานกษัตริย์ 12 หลุม และสุสานคนในตระกูลสูงศักดิ์ 26 หลุม รวมถึงหลุมศพแม่ทัพและศิลาจารึกโบราณของกษัตริย์ห่าวไท่หวัง(好太王)
             มรดกโลก เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโกคูรยอโบราณได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการ ประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน